نیمه شب آواره و بی حس و حال ، در سرم سودای جامی بی ذوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال، دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی میگذشت ، یک دو سال از عمررفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را ، خاطرات اولین دیدار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود ،چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او، همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او ،نا توان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابکاه خستگی ، این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر ، وای از ان عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر ، دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد ، گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا برجاست دل ، چون گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورقبان شوی دریاست دل ، بی تو شام بی فرداست دل

دل زعشق رویه تو حیران شده ، در پی عشق تو سرگردان شده

گفتمش: عشقت به دل افزون شده ، دل ز جادویه رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده ، عالم از زیبایت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش ، طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود ، دیده جز بر روی او بینا نبود

روزگار اما وفا با ما نداشت ، طاقت خوشبختیه ما را نداشت

پیش پایه عشق ما سنگی گذاشت ،بیگمان از مرگ ماپروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس ، حسرت و رنج فراوان بود وبس

یار ما را از جدایی غم نبود ، در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود ، سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه ساده عهدبست ، ساده هم آن عهد وپیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست ، این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوترعاقبت از بند رفت ، رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است ، خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد ،این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد ،

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست ، باچنین تقدیر بد تدبیر نیست

آخر آتش زد دل دیوانه را ، سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر ، بعد از این حتی تو اسمم رانبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر، دیشب از کف رفت فردا را نگر

عاشقی را دیر فهمیدی چه زود ، عشق دیرین گسسته تار و پود

گر چه آب رفته باز آید به رود ، ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است ، باش با او یاد تو ما را بس است

یک سال گذشت

 چه دیر گذشت و چه زود  فراموش شدم

وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم

من دیگه خسته شدم بس که چشام بارونیه

پس دلم تا  کی فضایه غصه رو مهمونیه ؟؟

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم

بسه جنگ بی ثمر برایه هر زیاد و کم

وقتی فایده ای نداره  غصه  خوردن  واسه چی !!

واسه عشق های تو خالی ساده مردن واسه چی!!

نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم

نمی خوام  گناه  بی عشقی بیفته گردنم

دوباره خزون اومد نم نم بارون میزنه توو صورتم

 بویه خاک ونم کوچه میگه هنوز دیوونتم

رعد برق فهمیده انگار زندگیم شده غم انگیز

 دستایه کی و گرفتی زیر باروونایه پاییز

می خوام اینجا با تو باشم زیر بارونا دوباره

 ولی افسووس نه تو هستی نه دیگه بارون می باره

خزونم دیگه میره نموند برگی رو درختا

من هنوز منتظرم تویه جاده تک وتنها

دیگه بارون نمی باره تویه جاده پر برفه

به خدایه آسمونها عشقت از یادم نرفته

خوشبختی را دیروزحراج گذاشتند

چه افسوس...  

که من زاده امروزم!!

      با حریق یادها همسفرم

                               وقتی دورم به تو نزدیکترم

                                       تنها ایستاده ام

بسان رهگذرخسته
که مات و مبهوت
سنگهاي دوسوي رودخانه را
نظاره مي کند.

کاش ميدانستم
اين رود بيکران
وآن سنگهاي فراوان
مرا تا کدام ناکجا
مي کشانند.

گاه مي انديشم
اين همه نفرت
چگونه بردر وديوارم
مي بارد
گاهي ميدانم
پاسخها نيز ميبارند
بردروديوارم.

احساس مي کنم
دلم درپي سفراست
وبه من آموخته بودند
که "خوبي همانند آبست
وواژه هاي بدي و نفرت
سنگهاي ساحل
آب ميرود پاک وروشن
وسنگها ميمانند
هميشه سنگ".

فرقي نمي کند
نشناسدم کسي
چون من همان مسافر
شبهاي ظلمتم
بايد که بگذرم
خودهم نميدانم
ليکن فقط
مي دانم اينقدر

که دراين نزديکيها
خدايي هست ...

و دلم گفت که اي ساده ،
فراموشش کن
تا به کي چشم به اين جاده ،
فراموشش کن
دختري که به عشقش غزل ميگفتي
دل به مرد دگري داده
فراموشش کن
گفتم اين تکه غزل را بفرستم شايد ...
که دلم گفت نشو ساده ،
فراموشش کن
اين همه بيت و غزل قافيه هم ميگويند
اتفاقيست که افتاده است
فراموشش کن ...

     تا آنچه در خور ستایش مادر است  آنرا  ستود.

    آری نمیتوان مادر را چنانکه شایست مقام والای اوست  ستایش کرد.  

   مادر این  موجود گرامی و هستی آفرین ا ست که  میتواند آ نچه سزاوار

  مقام اواست خود رابستاید.

  زیبایی های طبیعت همه درمفاهیم مقدس کلمه مادر نهفته است.

   درعالم اسباب , اگر مادر نبودهستی را نشانی نبود. اگر مادرنبود

   پیامبر, فیلسوف , هنرمند وعالم را اثرنبود. اگر ما درنبودسلاطین 

    پادشاهان وجهان کشایان نبود.این مادراست که با دستی گهواره

     می جنبد وبادیگرشجهان.

          به حرمت عشق٫ وفا

                                    تنها می مونم بی وفا...

همه تن چشم شدم ٬خیره به دنبال تو گشتم٬

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم٬

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

             ***

ره خوابم زد و ماندم بیدار

ریخت از پرتو لرزه شمع

سایه دسته گلی بر دیوار.

ببین تو یادت نیست ما کجای دفتر خاطرات پایی

 سال گذشته نوشتیم و زیرش امضا کردیم که:

 سرخی ما از تو و زردی تو از ما؟ 

که هنوز مهر نشده روی خط نه چندان صاف سرنوشتمون زرد کشیدند.

 خلاصه از قدیم و دور گفته اند و می گویند که پاییز فصل عاشق هاست

 و آذر آتش گرفته هم فرزند سوم همین پاییز بود که

مارو به این روز نمیدونم چه رنگی نشوند!

به عاشقیم یقین دارم که می نویسمو گمان می کنم اگه

تبریک تولد پاییز رو ننویسی باید به عاشق نبودنت یقین کرد.

مهم نیست اصلا فدای سرت که زمستونم رفت و معجزه نشد

به قول خودت صبر را با وفاداریمان تا پاییز بعد شرمنده می کنیم

 شاید از بس رو سفید شدیم پاییز آینده جای بارون برف در سر زمینمون بباره 

روز ولنتاین که میشد جشن میگرفتم به یادت

میدونستم که نمیدونی تو واقعا تنها عشق منی ٫ولی بودی...

 شاید اگه ازت میخواستم ببینمت تو کار واست

پیش میومد یا شاید می خندیدی و نمیومدی...

تو هیچ وقت نفهمیدی من چی میگم 

یادته گفتی من رو زیاد دوست نداشته باش

ولی من نتونستم !!!

چون همیشه دوست داشتم عاشقونه زندگی کنم...

اما حالا دیگه  هیچ حرفی واسه گفتن ندارم.

 امسال ولنتاین من پیش یکی دیگست

چون تو ماله کسه دیگه شدی!!!

و من بی ستاره٫

حسرت ولنتاین عشاق واقعی رومی خورم.                     

نفرین به من

          نفرین به تو

                نفرین به عشق من و تو

    به ساده بودن من و به اون دل سیاه تو

دو ، چهار ،چهار،سه ..........الو منزل خداست؟